Wydarzenia

[Ismerus]

Grategon, Varangowie
1205

Vohanizm, religia ognia, lub jak zwą ją niektórzy - wierzenie zachodu. Jest to synkretyczny kult powstały z połączenia wierzeń Medów i Lanów zamieszkujących obecnie terytorium Anszanatu Bahramidów. Obecnie jednak jej wpływy sięgają znacznie dalej: do Bejliku Gazirehu, Sułtanatu Raszimu, a także Związku Kanaanejskiego i Królestwa Aetów. Kult Słońca w Cesarstwie Varangów również ma wiele wspólnego z Vohanizmem, stąd nie dziwią też próby jej rozszerzenia na kolejne kraje.
Dzieła "misyjne" tej religii obecnie związane są przede wszystkim z dwoma krajami: Ludem Varangów oraz Księstwem Grategonu. Aszan bowiem, poprzez układy polityczne, zagwarantował sobie możliwość sfinansowania budowy świątyń i ograniczonego działania misjonarzy w stolicach tych państw.
Król kolebki ognistego wyznania przeznaczył znaczne środku na budowę całego kompleksu światynno-klasztorno-szkolno-szpitalnego w Varg - stolicy państwa Varangów. Lud ten nie wyznaje bogów w klasycznym rozumienia tego słowa: ich religijność opiera się bowiem na kulcie herosów - którymi może zostać każdy wyróżniający się bohaterstwem człowiek. Dotychczasowi herosi zostali przez lamijskich mnichów bardzo szybko uznani za vohanistycznych Aszów, zaś cała idea zostawania herosem - za objaw reinkarnacji duszy. Sama wiara w reinkarnacje przyjęła się szczególnie wśród niższych warstw społeczeństwa - jeśli w tym życiu urodziłeś się chłopem, bądź sługą: zawsze w przyszłym możesz być wojownikiem który zostanie herosem. Z uwagi jednak na niegościnny klimat i trudne dla cywilizowanego południa zwyczaje - religia Vohana występuje praktycznie tylko w bezpośredniej bliskości stolicy. Nie poszli za nią też możni, którzy mają ważniejsze sprawy na głowie (jak wyprawa na Ussurę o której już rozchodzą się niepotwierdzone wieści) niż nowe kulty.

W Grategonie misjonarze dostali środki jedynie na budowę świątyni i bieżącą dobroczynność, miały one jednak przy tym iść dosyć regularnie. Bardziej cywilizowane maniery miejscowych sprawiły, że misjonarze z Aszanatu zapuszczali się znacznie dalej niż na zachodzie: w krótkim czasie Vohanizm zyskał większość w dużej ilości wiosek w okolicach stolicy, a niekiedy i w dalszych osadach, które były odwiedzane przez kaznodziejów. Do konwersji państwa jednak daleka droga, szczególnie, że dwór pozostaje wierny dotychczas wyznawanej religii.

Obydwa kraje mają już swoich pierwszych rodzimych wyznawców, głównie jednak wśród niższych warstw społeczeństwa. Dość powiedzieć że żadna znacząca persona, czy dworzanin jeszcze nie przyjął wiary ognia. Bezczynność władców w tej kwestii pozwala misjonarzom działać... na razie. Pytanie co przyniesie przyszłość - czy nie doprowadzi to w końcu do niepokojów religijnych? Jak zareagują konserwatywni Varangowie? I najważniejsze - jak długo Aszanat będzie potrafił utrzymać swoje wpływy na północy?

- Nawrócenia na Vohanizm niższych warstw społecznych w Varg - Stolicy Ludu Varangów.
- Znaczna ilość wsi w stołecznej prowincji Księstwa Grategonu - Grategonie nawraca się na Vohanizm.