Wydarzenia

[Ismerus]

Carat Ussury, Despotat Charizmatikos, Królestwo Castiglione
1205

Pośród stepów gdzieś na południe od Pogorowa spotkały się dwie karawany. Wiadomo, że takie zdarzenie jest czymś rzadkim wśród bezkresnego pustkowia, dlatego od razu dwie grupy się przemieszały. Kupcy z najróżniejszych stron, których nogi zagnały akurat w to miejsce zaczęli wciskać sobie nawzajem towary, dzieciarnia pobiegła bawić się z nowymi towarzyszami, a kobity jeno tylko zobaczyły kogoś, to zaczęły narzekać na trudy podróży. Zrobił się niezły harmider, także nikt nie zwrócił uwagę na dwóch starych najemników co odeszli na bok.
-Ehhh... jak tam Jun? Kopę lat, ale z każdym naszym zetknięciem, starzejesz się dziadku...
-I tobie lat nie ubywa Michaił. Czasy niespokojne. Może jednak warto pomyśleć o czymś na starość?
-I co ty robić będziesz jak przestaniesz tych skubańców prowadzić? Marchewkę zasiejesz?
-A chociażby, byś wiedział durniu! Wolę zdychać z marchewką w życi, niż z bełtem w bebechach.
-Tak niedobrze w Eregardzie?
-No jak wyjeżdżaliśmy to dopiero co stary batiuszka ducha wyzionął. Ale podróżni mówili, że niby nowego cara mamy, a nawet dwóch!
-No już chyba tylko jednego. W Podbieżach starszy wioski opowiadał, że Kniazia nad sobą mają. Co to się dzieje. Gdzie jedziecie?
-Na południe, jak orzeł leci, aż do brzegu słonej wody w Ewangeliji.
-A to odeślij zawczasu kogo tam masz z Castiglione. Nie wiem o co tym razem poszło, ale Despota się chyba rozsierdził i każe konfiskować wszystko co tylko tamci posiadają. U mnie trzech nadzianych kupców zwinęli, że też nie zażądałem całej sumy z góry...

Źle się dzieje w państwie ussurskim. Jak wielu się spodziewało koronacja Fiodora I nie zakończyła wcale sporu, który toczył kraj. Na nic zdały się rojenia ugodowych bojarów, że krewniacy sobie przebaczą i niegdysiejsi rywale staną razem przeciw obcym. Po prawdzie nie wiadomo czy Wołodar nie doczekał się propozycji od kuzyna, czy taka była, a on odrzucił dłoń na zgodę podaną. W każdym razie Jegorow-Tulajew był w niewesołym położeniu po tym jak zarzucił marsz na stolicę. Wielu jego stronników zaczęło opuszczać szeregi konfederacji, a pochód pozostałych sił pretendenta na wschód, traktowano jako ucieczkę. Chyba i sam Wołodar zaczął wątpić w sens dalszej walki o tron carski. Dlatego też postanowił, zdobyć mniejszą nagrodę lecz pewniejszą. Na szybko zorganizowanej ceremonii w Garnywołosku ogłosił się kniaziem ziem okolicznych i wypowiedział posłuszeństwo Fiodorowi. Akt ten wielu potraktowało jako rezygnację z pretensji co reszty państwa, jednak nie wzbudziło to co ciekawe jakiejś negatywnej reakcji wśród jego stronników. Sytuacja się zmieniła kiedy do miasta powrócił wysłannik Króla Ernesto II, który jeszcze niedawno towarzyszył Wołodarowi. Oto na następny dzień nowy kniaź złożył na ręce dyplomaty hołd z ziem Księstwa Białozierskiego. Krótko trwała niezależność nowego państwa. Akt ten oburzył pewną część pozostałych stronników. W jednej chwili obiecywali wierność przyszłemu carowi wielkiego państwa, w drugiej składali hołd zależnemu księciu. Na całe szczęście dla Wołodara, wyrazy oburzenia nie były szczególnie liczne, dlatego jego namiestnicy wkrótce powrócili do formowania na nowo armii książęcej. Może wielka to siła nie jest, lecz Kniaziostwo Białozierskie nie jest bezbronne wobec nadchodzącej nawałnicy.

Hołd złożony w Garnywołosku jest tylko jednym z licznych traktatów jakie wynegocjowano ostatnio. Dyplomaci są widoczni częściej na traktach niż same wojska. Kto wie kiedy gońcy zostaną zastąpieni przez żołdaków, a starcia prowadzone w zaciszu dworów, przerodzą się w batalie na otwartych polach? W każdym razie na horyzoncie rysuje się wielka koalicja, która może być istotnym zagrożeniem dla panowania Fiodora I.

Oto dyplomaci trzech krajów – Grategonu, Catiglione i Ludu Varganów zawarli sojusz zwany „Paktem Stabilizacyjnym”. Jak to niektórzy podkreślają, niby podpisano tylko sojusz obronny, lecz sama nazwa traktatu jak i ostatnie dołączenie do porozumienia Bahrama V – Anszana mogą świadczyć, że sojusznicy mają swoje plany co do Ussary. Zwłaszcza że Magnus zwany Mądrym już zaczął gromadzić znaczne wojska przy granicach Carstwa, a także ściągnął posiłki z podległej Vela Luki. W tych okolicznościach niedawne najazdy na pograniczne osady, jawią się jako wygodny pretekst do interwencji u sąsiada. Także, pozostali sygnatariusze zbierają wojska, a bardziej rozgarnięci politycy już do „koalicji” dołączają Kniazia Białozierskiego i Księżną Baghdati z uwagi na ich powiązania z Ernesto II. Nie wiadomo wszak tylko na ile sojusznicy zdołali się porozumieć co do przyszłego wyglądu tego kawałka świata. Wszak sojusz łączy różne państwa, o różnych perspektywach, a chwilowo jedynym ich widocznie wspólnym celem jest obalenie Fiodora.

Jakoby w odpowiedzi na zawarcie tego Paktu Stabilizacyjnego doszło niedawno do podpisania tak zwanego Sojuszu z Zatoki, pomiędzy Despotatem i Cesarstwem Varangardu. Większość traktatu została zakryta przed światem, dlatego nie wiadomo czy nowi sojusznicy już doszli do porozumienia z Carem Ussury czy także przeciw niemu wystąpią. Wszak mogą forsować na władcę Carstwa na przykład Igora Borysewicza, który to od lat przebywa na dworze var Graffów. Jednak ostatnie zajścia dyplomatyczne między Castiglione i Despotatem – zakończone śmiercią nieszczęsnego wysłannika Charazimów, nie wróżą szybkiego porozumienia z koalicjantami. Co więcej ostatni Edykt Despoty Justyniana wymierzony w kupców z ziem Północnego Sąsiada (jak określa się w Despotacie, Królestwo Castglione) może tylko zaognić sytuację. Strażnicy skonfiskowali znaczne dobra jak i zatrzymali sporo kupców z północy. Obecnie handel na tych terenach powoli zamiera, a kupcy szykują się co najmniej na wojnę celną.

W tym wszystkim obecnie jedynym wiernym sojusznikiem cara wydaje się Bej Gazireh, który to w przeciwieństwie do Baghdati nie ogłosił niezależności i najwidoczniej jest gotowy dochować swych przysiąg lennych. Lecz po prawdzie Nikołajewowi będzie potrzebnych więcej sprzymierzeńców by utrzymać dziedzictwo. Pokazała to zwłaszcza ostatnia afera związana z odkrytymi listami z Castiglione. Zasiały one ziarno niepokoju i podejrzliwości wśród członków Konfederacji, lecz paradoksalnie mogły przysporzyć Fiodorowi więcej zwolenników, którzy uznali że ojczyzny trzeba bronić przed sprzedawczykami i obcymi. Tymczasem sam car dalej przebywa w Eregardzie, gdzie gromadzi coraz większe oddziały wojsk i szykuje się najwyraźniej do wojny obronnej.

-Powstanie księstwa Białozierskiego, na którego czele stoi Wołodar Iwanowicz Jegorow-Tulajew,
-Księstwo Białozierskie staje się lennem Castiglione,
-Cesarstwo Varangardu i Despotat Charizmatikos zawierają sojusz (tzw. sojusz z zatoki),
-Napięcia pomiędzy Castiglione a Despotatem.