Carnarvon

Carnarvon Dynastia
Kontrolowane państwa	Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii
Wiara	Anglikanizm
Stronnictwo	Fhancuz brejkers
Linie	{{{linie}}}

Carnarvon, Oldenburg-Oranje, dynastia brytyjska - anglikański, angielski dom założony przez Williama Oldenburga i Isabellę Orańską, których ślub zapobiegł wojnie o sukcesję tronu brytyjskiego. Dynastia istniała tylko w Trzeciej edycji dynastei i zapewniła sobie stabilne rządy na Wyspach Brytyjskich i w koloniach.

Trzecia Dynasteia

W trzeciej Dynastei obsadzona była przez Andrija, który wcześniej grał dynastią Oranje-Nassau, jednak po ślubie Isabelli z Williamem zrzekł się kontroli nad pozostałymi liniami Oranjów, dając początek nowej dynastii. Jest to jeden z precedensów, kiedy w grze powstała istotna nowa dynastia.

Sukcesja tronu brytyjskiego

W 1699 roku tron brytyjski był w posiadaniu stadholdera Niderlandów, Wilhelma III Orańskiego. Jego legitymizm wynikał tylko z aktu parlamentarnego, bowiem prawa do tronu miała jego żona Maria, a po jej śmierci parlament zgodził się, by Wilhelm zasiadał na tronie aż do swej śmierci. Jednakże niespodziewany mariaż Wilhelma z Marią Elżbietą Holsztyńską dał królowi nadzieję na potomka. Doczekał się jednakże tylko jednego i to w dodatku córki, Izabeli. Prawo nie dawało jej żadnych szans na dziedziczenie, ale Wilhelmowi udało się doprowadzić do unii realnej Anglii, Szkocji i Irlandii, tworząc nowe królestwo - Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii. W akcie proklamującym unię nie omieszkał zawrzeć, że pierwszeństwo w dziedziczeniu ma dynastia Orańska, a przede wszystkim jego córka, Izabela. W 1713 roku Wilhelm III Orański zmarł i pojawiła się niejasna sytuacja dziedziczenia. Według aktu dziedziczyć miała Izabela, a jednak podług praw krwi, tron należał się Annie Stuart, ostatniej ze Stuartów (Jakobini byli wyjęci z dziedziczenia). Parlament i możni widzieli w tej sytuacji możliwość zysku dla siebie toteż nie deklarowali się od razu po żadnej ze stron. Izabela miała poparcie księcia Marlborough i księcia Ormonde, co prawdopodobnie pozwoliłoby jej wygrać ewentualną wojnę o sukcesję, jednak wielcy mężowie oraz młoda, bo zaledwie 12-letnia przyszła królowa wpadli na inny pomysł, który miał zapobiec przelania krwi i osłabienia królestwa. Zaproponowano, by obu pretendentów połączyć mariażem, wszakże byli innej płci, a rody Oldenburgów i Oranjów nie były sobie wrogie. Tak też się stało i w 1715 roku koronowano Izabelę I Orańską i Williama IV Oldenburga, których dzieci zapoczątkowały istnienie nowej dynastii. Mieli trójkę dzieci, dwóch synów: Karola i Jakuba oraz córkę Małgorzatę. Jedną z pierwszych decyzji pary królewskiej było ścięcie zdrajczyni i jednocześnie matki Wilhelma IV, Anny Stuart, której uzurpacyjne rządy trwały niecałe 2 lata.

Kolonizacja

Podczas panowania tej dynastii udało się skolonizować Australię, Południową Afrykę i Amerykę Północną. Krótka wojna sabaudzko-brytyjska zakończyła się aneksją jedynej włoskiej kolonii w Ameryce.