III Bitwa pod Meridą (D3)

Trzecia bitwa pod Meridą Wydarzenie
Rok	1716
Edycja	D3
Strony	Portugalia vs. Hiszpania
Rezultat	Zwycięstwo Hiszpanii
	Następstwa: IV Bitwa pod Meridą (D3)

Trzecia bitwa pod Meridą - ciąg dalszy starć hiszpańsko-portugalskich.

Opis bitwy

Merida jest miastem feralnym dla Portugalczyków. Odbyli tam już 2 bitwy, z czego tylko jedną wygraną i to niemałym trudem. Jak się okazuje, klątwa ta nie ma zamiaru puścić króla Joao ze swych szponów. Samo miasto jest już kompletnie zrujnowane. Trwające kilkanaście już lat działania wojenne połączone z mnóstwem bitew prawie zrównało je z ziemią – o ile jednak można jeszcze mówić o konstrukcjach cywilnych, to z fortyfikacji nie zostało już kompletnie nic… Dlatego też Książę de Tilly postanowił wyjść ze świeżo zdobytego miasta i rozpocząć budowę własnych fortyfikacji, co tez zrobiono. Przygotowano tez szczegółowy plan obrony i rozpoczęto oczekiwanie.

Tymczasem, Francisco Braganca ile wiatru w nogach maszerował na Meridę, święcie przekonany, iż ma ogromne szanse nie dotrzeć na pole na czas. Z tego powodu jego zdumienie w chwili, w której ujrzał ufortyfikowaną armię hiszpańską, przy jednoczesnej nieobecności potężnej armii zachodniej, było wręcz nieopisywalne. Po krótkiej naradzie zdecydował się jednak uderzyć, będąc całkowicie, absolutnie pewnym, iż Baleias Brancas oraz Exercito Português są o rzut kamieniem od pola i tylko ich patrzeć. Braganca rozpoczął szturm od posłania kawalerii flanką, aby obeszła trzy linie usypanych szańców i unieszkodliwiła artylerię, która właśnie w tym samym momencie ospale się odezwała. Następnym jego krokiem było rozpoczęcie szturmu za pomocą fizylierów, wspieranych od tyłu muszkieterami. To pierwsze uderzenie było dla Hiszpanów jak grzmot – Portugalczycy zaatakowali z niesłychaną zaciekłością. Próba rozbicia skrzydła nie udała się, stała tam elitarna awangarda hiszpańskiej armii, więc tysiące fizylierów ze wściekłością rzuciło się na stojących w centrum muszkieterów i pikinierów. Ci próbowali dać odpór, jednak szybko zrezygnowali, cofając się do drugiej linii fortyfikacji. Gdy tylko plecy uciekających poznikały za osłonami i barykadami, zaczęły się kłopoty. Zdumieni żołnierze portugalscy zaczęli być ostrzeliwani przez setki muszkietów, z częstotliwością, która wskazywałaby na niemożliwą więc liczebność strzelców – to ciekawa taktyka hiszpańska, w której strzelał tylko jeden żołnierz schowany za osłoną, zaś pozostali w tylnych liniach za nim tylko przeładowywali mu broń. Zaintrygowani i jeszcze bardziej rozwścieczeni, rzucili się na drugą linię zadowolonych Hiszpanów, którzy z powodzeniem realizowali swój plan.

Tymczasem, kawaleria na flankach nie miała łatwiejszego zadania. Dragoni i kirasjerzy zostali zatrzymani przez przeważających ich liczebnie kawalerzystów Hiszpańskich. Udało im się jednak przebić na tyły, gdzie rozpoczęli masakrowanie załóg artyleryjskich – idylla trwała jednak krótko, gdy tylko Hiszpanie przeprowadzili za pomocą korpusów grenadierskich na tyłach armii skuteczny kontratak, który odrzucił konnicę portugalską. Ta, na rozkaz Bragancy, okrążyła znowu pole bitwy i dołączyła do sił w centrum, bezskutecznie próbując szarpać silne skrzydła. Piechota w tym samym momencie dostała się w całkowicie morderczy, potężny ogień artylerii, który spowodował ogromne straty w ich szeregach. Z pomocą szarży kirasjerii udało im się jednak przebić, potwornie skrwawionym. przez drugą linię obrony, powodując tym niewielkie zmieszanie części obrońców, którzy jęli znów się wycofywać – do ostatniej linii, na którą też ruszyli Portugalczycy. Braganca był coraz bardziej zaniepokojony – tracąc setki ludzi, walczył z przewyższającym go liczebnie wrogiem, zaś armii sojuszniczych wciąż nie było widać. Rozkazał jednak kontynuować szturm. Resztki portugalskich fizylierów dopadły więc z pomocą kawalerii do ostatniej linii obrony, w kilku miejscach poważnie ją naruszając, co dało księciu de Tilly jasny znak: to już. Hiszpańska armia ruszyła do przodu. Szyk, w który od godziny wciągała Portugalczyków, pozwalał jej na zamknięcie i zniszczenie armii portugalskiej w pełnym okrążeniu. Grenadierzy na tyłach i skrzydłach ruszyli do przodu, zaś kawaleria nadal ubezpieczała teren dookoła. Gdy paszcza wojska zaczęła się zamykać, Braganca zorientował się szybko, co się dzieje i ostatecznie stracił nadzieję na odsiecz – dał więc rozkaz do odwrotu.

Odwrót się nie udał. W sytuacji prawie pełnego okrążenia, w której znaleźli się Portugalczycy, sprawa była beznadziejna. Hiszpańska armia zdołała otoczyć większość północnego korpusu i wyrżnąć go w pień. Z pola walki zbiegło niewielu żołnierzy Portugalskich, głównie kawaleria, zostawiając za sobą ciężką artylerię oblężniczą, aby nie obciążać marszu. Piechota właściwie w całości została unicestwiona.