Karol IX Walezjusz (DX)

Karol IX Postać
Dynastia	Valois
Edycja	DX
Lata życia	1550-1579
Wiara	katolicyzm
Ważne wydarzenia	IV wojna religijna (DX)

Karol IX Walezjusz, Charles IXeme de Valois - ten urodzony w 1550 roku członek dynastii Walezjuszy objął władzę po śmierci swego brata Franciszka II w roku 1560, a więc jako dziesięcioletni chłopiec nad którym regencję i opiekę sprawowała matka - Katarzyna Medycejska. Co się tyczy cech młodego wiekiem władcy to mówiono że jest kobieciarzem, co ma w sobie wiele z prawdy. Kochanka Karola IX, Marie Touchet urodziła mu syna w 1572 roku, nadano mu imię Alexandre i oddano do opieki matce, na dworze królewskim, nie można jednak być pewnym czy to jedyny bękart królewski gdyż gorzej urodzone służki w Fontainebleau być może również zaszczycane królewskim nasieniem wydały na świat potomstwo będące owocem mało niewinnych figli z władcą. Od 1572 roku Elżbieta Habsburżanka jego królewska żona obdarowała go córeczką (Klaudyną), a rok później na świat przyszła kolejna (Joanna). Oczekiwanie na męskiego potomka spowodowało u króla objawy choroby żołądka, bóle stawały się czasem niemożliwe do opanowania, szczególnie na kilka dni przed porodami. Gdy w 1575 roku króla znów obdarzyła Karola córeczką (Martą) zaczęto szeptać że jest to chyba jakieś przekleństwo. Karol jednak już kilka miesięcy później oczekiwał kolejnego dziecka, a w 1576 roku Francję obiegła wieść, iż ród panujący nareszcie doczekał się następcy tronu. Delfin Filip Jan Karol rok później doczekał się jeszcze brata o imieniu Jan. Losy rodu zostały zabezpieczone, a patrząc na politykę kraju wydawać by się mogło, że wszystko idzie w dobrym kierunku.

Inną cechą charakterystyczna dla króla była niewątpliwie charyzma. Jego działania wobec katolików i protestantów w królestwie na długo sparaliżowały opozycję, pozwoliły nawet przeciągnąć na stronę dworu wybitnego przywódce Hugenotów Gasparda de Coligny, z czasem jednak uparcie stanie na wyznaczonym kierunku działania zemściły się na władcy. W polityce zagranicznej wspomnianą cechę charakteru przekuł na sojusz katolikami z Madrytu i Lizbony, akt ten jednak wielu uznało za mało efektowny i niekorzystny dla francuskiej racji stanu. Wszak wspaniale było słychać o zwycięstwie nad flotą duńską czy na inwazji na Wyspy, ale większych sukcesów nie głoszono, a starania o przywrócenie wiary rzymskiej w Szkocji skończyły się klęską. Z każdym rokiem na żołdy szły olbrzymie sumy, które przekładały się jednak tak naprawę na nikłe osiągnięcia. Przeciągająca się wojna była prawdopodobnie zaskoczeniem dla króla, no bo jak nie być zdziwionym oporem słabszych bądź co bądź Szkocji i Anglii. Karol jednak w czasie trwania konfliktu nie zaniedbywał Nowego Świata. Kolejne wyprawy, rozwój osad, to miało być nie tylko prestiżem w Starym Świecie, ale przynosić też zyski. Wspomagać króla w tych działaniach miała specjalna spółka handlowa. Nie tylko handel miał zwiększać wpływy Walezjuszy, ale także obsadzanie tronów rodzina. W 1572 roku Karol wielce zaangażował się w wybór swego brata Henryka na króla Polski i księcia Litwy. Działania Henryka zakończyły się ostatecznie wojną domową, a młody książę litewski nie mógł nawet liczyć na pomoc zbrojną swego brata, bowiem flota francuska po starciach na morzach przeszła do blokowania Brytanii. Duńczycy z kolei wprowadzając swoje cła na Sundzie nie potrafili się porozumieć z Paryżem co skutkowało zakazem przepływu kupcom francuskim. Rozwiązaniem tych problemów miał być zawarty przez mariaż alians dynastyczny ze Szwecją.

Działania Karola w polityce wewnętrznej i międzynarodowej z roku na rok stawały się coraz bardziej niejasne i niezrozumiałe. Pozostawiając z boku temat litewski, działania króla budziły coraz większe zastanowienie. Z jednej strony fiasko rozmów pokojowych utwierdzało wszystkich w tym, ze wojna ze Szkocją i Anglią jest konsekwentnie wprowadzana w życie wizja podszeptywana przez Gwizjuszy i arcykatolicki król nie spocznie w wysiłkach przywrócenia Marii Stuart na tron w Edynburgu. z drugiej strony szeptano jakoby wojna miała na celu wygubienie frakcji Gwizjuszy rekami Szkotów co zakończyło się hekatomba edynburską dla tego rodu. W kwestiach handlowo-kolonialnych może i rozwijał kolonie w Ameryce, jednak królestwo doznało upokorzenia w kwestii nieudanej próby przechwycenia handlu morskiego z Rosją. Przykłady można mnożyć - król starał się łapać wiele srok za ogon, jednak realnych korzyści było tu jak na lekarstwo, w końcu zaś doprowadziło do wybuchu tumultów i zamieszek w kraju, które on przypłacił życiem, a jego królestwo być może kolejna (czwarta już) wojną religijną.

Ukoronowaniem, wedle Karola jego sukcesów w polityce był wielki turniej z roku 1576 w ramach uczczenia narodzin dziedzica, o wydarzeniu tym było głośno w Europie i był to może ostatni turniej rycerski takiego formatu. To jedno wyszło mu wspaniale, do dziś mówi się o tym na dworach Europy.

Zginął w wyniku mordu w 1579 roku na ulicach Paryża. Władzę przejął po nim syn, Filip VII Walezjusz.