Maksymilian Hanowerski (D3)

Maksymilian Postać
Dynastia	Welf
Edycja	D3
Lata życia	1666-1729
Wiara	luteranizm
Ważne wydarzenia	elekcja polsko-litewska 1725

Maksymilian I Wilhelm Hanowerski, Maximilian I Wilhelm von Welf - urodzony w 1666 roku, jako trzeci syn księcia Brunszwiku-Calenberg cały życie wiódł w cieniu najstarszego brata, księcia-elektora. Nie był mieszany w życie polityczne księstwa, nie powierzono mu żadnego urzędu, życie spędzając w elektorskiej posiadłości pod Calenbergiem, wraz z małżonką i dziećmi. Największym jego sukcesem stał się ożenek jego córki z królem Danii, na którym był oczywiście obecny. Dało mu to spory prestiż w rodzinie, ale szybko o nim na powrót zapomniano. I gdy dochodził już lat sędziwych, brat złożył mu propozycję kandydowania na tron królestwa Polski. Maksymilian nie protestował, bowiem choć tego nie okazywał, chciał być zauważony. I tak z dużą pomocą brata wystartował w elekcji polskiej w 1725 roku, którą wygrał. Przyczyn wygranej można dopatrzyć się wielu, jedni twierdzą, że to spryt i przebiegłość elektora, drudzy twierdzą, że to dzięki pokaźnym funduszom i dobrze zbudowanemu stronnictwu, zaś trzeci, że szlachta, znając podeszły wiek króla, wiedziała, że długo nie pożyje, a zatem będzie można najpierw wyłudzić od kandydata majątek i przywileje, a potem przeczekać parę lat do jego śmierci. I jeśli było tak w rzeczywistości to się nie omylili, bo król panował bardzo krótko, tylko cztery lata. W tym też czasie można śmiało powiedzieć, że nie dokonał prawie niczego, choć z pewnością zapamiętany zostanie z dobrej znajomości praw i zwyczajów panujących w Polsce. On jako pierwszy zawiązał konfederację sejmową, która zabezpieczała sejm przed jego zerwaniem, a co za tym idzie znalazł sposób na usprawnienie działań państwa. Niestety nie było mu dane żyć wystarczająco długo, by wiedzę tą wykorzystać do wzmocnienia państwa. Podczas wizytacji zamku w Tykocinie źle się poczuł, zaprowadzono go do komnat, gdzie wyzionął ducha. Zmarł 9 maja 1729 roku z przyczyn naturalnych.