Anna Stuart (D3)

Anna Postać
Dynastia	Stuart
Edycja	D3
Lata życia	1665-1715
Wiara	anglikanizm
Ważne wydarzenia	wojna o sukcesję po Wilhelmie Orańskim, Bitwa o Londyn (D3)

Anna I Stuart, Anne I Stuart - królowa Wielkiej Brytanii (ur. 1665 zm. 1715). Anna Stuart była postacią niejednoznaczną. Chorobliwie ambitna, nie potrafiła przy tym trafnie oceniać ludzi i sytuacji, co doprowadziło ostatecznie do jej upadku. Odsuwano ją też konsekwentnie od polityki, czego ostatecznie nie mogła znieść. Jako młodsza córka Jakuba II, wydawało się, że jej małżeństwo nie będzie miało większego znaczenia. Kiedy jednak w 1673 roku okazało się, że Jakub przeszedł na katolicyzm, a kraj omiotły plotki o jego rzekome próby rekatolizacji Anglii, wizja dziedziczenia przez katolików tronu angielskiego skłaniały angielskie elity do radykalizacji poglądów. W 1679 roku Anna dołączyła do przebywających w Niderlandach rodziców, wygnanych z kraju. Jakub II starał się dla swojej sprawy pozyskać Duńczyków, dlatego też wydaną ją za Jerzego Oldenburga, brata króla Danii. Niestety dla Stuartów, Wilhelm III, żonaty z Marią Stuart, sam postanowił upomnieć się o koronę angielską, a jakobici musieli szukać schronienia we Francji. Anna, wówczas przebywająca z dala od polityki, stanowiła zgodne małżeństwo z księciem Jerzym. Dramat jej życia stanowiła niemożność donoszenia dzieci i chorobliwi potomkowie- w ciągu 14 lat poroniła aż 13 razy, a z pozostałej piątki żywych potomków przeżył tylko Wilhelm, późniejszy król angielski i przeciwnik polityczny własnej matki.

Tymczasem sytuacja dotycząca sukcesji angielskiej się komplikowała. Wilhelm Orański, posiłkując się szczodrze holenderskimi pieniędzmi, zdołał podważyć akt Parlamentu o sukcesji tronu, zapewniając tron angielski swojej córce z drugiego małżeństwa, Izabeli. Narastająca przeciwko temu opozycja antyholenderskich wielmożów angielskich próbowała zmobilizować Oldenburgów do obalenia układu, Duńczycy jednak nie zamierzali pchać się w długą wojnę sukcesyjną, zwłaszcza, że niepewne było stanowisko potęg morskich, przede wszystkim Francji wspierającej jakobitów, jak i Niderlandów. Powzięty kompromis uznawał Izabelę i Wilhelma jako prawowitych monarchów angielskich. Odsuwało to ostatecznie Annę, która nie potrafiła tego znieść, a podszepty niechętnych Duńczykom i Holendrom zmobilizowały ją do działania. Po przewrocie pałacowym Wilhelm i Izabela znaleźli się z więzieniu, do Tower trafił także Jerzy Oldenburg, który wkrótce odszedł z tego świata na w skutek ciężkich warunków przetrzymywania. W kraju doszło do wojny domowej.

Wybór Anny jednak był wyborem nieznajdującym aprobaty w opinii międzynarodowej. Dania po stracie Norwegii skupiła się na ekspansji w północnej Rzeszy i w ocenie Europy stała się państwem typowo lądowym, nie było więc niebezpieczeństwa połączenia potencjałów morskich; stadhouderem Republiki został Filip van Almonde, nie groziła więc dalsza unia dynastyczna między Niderlandami a Wielką Brytanią, wreszcie, po wszystkich wojnach i frontach dziejących się w całej Europie kompromis między Oldenburgami a Izabelą Orańską satysfakcjonował wszystkich. W tym przypadku, Wilhelm i Izabela mogli liczyć na wielu sojuszników, Anna- tylko na siebie. Po szturmie Londynu, opuszczona i zdradzona, została osądzona z całą surowością. Jakkolwiek dla bezpieczeństwa sukcesji faktycznie śmierć Anny zdawała się być koniecznością, skazanie na śmierć własnej matki spowodowało wiele rozmaitych komentarzy w całej Europie. Po krótkim procesie w której udowodniono jej zdradę statu, usiłowanie morderstwa pary królewskiej, wywołanie wojny domowej i doprowadzenie do śmierci Jerzego Oldenburga, jej męża, wyrok został wykonany. Królową ścięto mieczem.